Głowica pocisku zawierała 400 kilogramów materiału wybuchowego.
Koncepcje pocisku opracował w 1944 roku inżynier Masao Sugimoto z Wydziału Naukowo-Badawczego przy Instytucie Technologii Marynarki Wojennej zaś za sam projekt prototypowej wersji odpowiedzialny był inżynier Yoshinori Otsu z Wydziału Doświadczalnego Stoczni. System sterowania opracowany został przez Wydział Doświadczalny Fal Elektrycznych. Wykorzystano doświadczenia zdobyte podczas projektowania i budowy motorówek sterowanych radiem, które służyły jako pływające cele podczas ćwiczeń strzeleckich marynarki.
Opracowano także wersję lotniczą tego pocisku.
Rakieta miała być dostarczana nad cel przez specjalnie zmodyfikowany bombowiec Mitsubishi G4M z którego pokładu operator sterowałby dalszym lotem rakiety. Najpoważniejszą wadą takiego rozwiązania była wymagana obecność samolotu który dostarczył pocisk w pobliżu okrętów nieprzyjaciela co przy całkowitym panowaniu lotnictwa amerykańskiego w powietrzu czyniła tego typu misje praktycznie niewykonalne.