Podczas kolejnych pobytów w Gdańsku tworzył obrazy, które były powielane jako pocztówki i znaczki pocztowe, co dawało Hellingrathowi stały dochód. Podczas podróży malował również pejzaże innych miast, między innymi Kilonii, Memelu, Królewca, Grudziądza, Malborka, Elbląga, Torunia. W 1925 otrzymał etat wykładowcy rysunku, architektury, malarstwa, proporcji i rysunku odręcznego na Politechnice w Hanowerze. Po trzech latach pracy otrzymał tytuł profesora. W 1937 jego twórczość została przez nazistów uznana za politycznie niesłuszną i zabroniono mu publiczne wystawiać obrazów oraz wykluczono z Izby Sztuk Pięknych Rzeszy. Podczas działań zbrojnych II wojny światowej duża część jego twórczości przepadła lub uległa zniszczeniu. W 1945 powrócił na etat w Politechnice Hanowerskiej, gdzie pracował przez dwa lata, a następnie przeszedł na emeryturę. W 1953 został odznaczony Orderem Zasługi Republiki Federalnej Niemiec. Zmarł w wyniku obrażeń, do których doszło podczas wypadku drogowego.
Berthold Hellingrath był mistrzem akwaforty, wybitnym wedutystą.