Można też spotkać rzeczowniki, które występują jednocześnie w więcej niż jednym rodzaju gramatycznym. Wyróżnia się tu dwie grupyrzeczownik [w:] Słownik poprawnej polszczyzny PWN pod redakcją W. Doroszewskiego, wyd. XII, Warszawa (1980): wspólnorodzajowe, które odnoszą się do nazw osób i mogą oznaczać istoty obu płci. Są to nazwy niektórych zawodów i wyrazy o zabarwieniu emocjonalnym (np.: profesor/magister wyszedł/wyszła; ta sierota, ten sierota; ta skarżypyta, ten skarżypyta); dwurodzajowe, które występują wśród rzeczowników nieżywotnych. Mają one oboczne formy rodzajów, co nie musi oznaczać zmiany znaczenia (np. ten cytat, ta cytata; ten klusek, ta kluska). Niekiedy jednak dwurodzajowość rzeczownika łączy się ze zróżnicowaniem semantycznym obu form, np.: ten cud – zjawisko nadprzyrodzone, to cudo – rzecz, osoba nadzwyczajna, niepospolicie piękna; ten szmat – duży kawał (w wyrażeniu szmat drogi itp.), ta szmata – kawał tkaniny; ten list – korespondencja, ta lista – spis.
Niektóre rzeczowniki w procesie ewolucji języka zmieniały swój rodzaj np.: dzisiaj – ta kometa, w XIX wieku – ten kometa; dzisiaj ten album, w XIX wieku – to album.
Esperanto W esperanto rzeczownik w liczbie pojedynczej zawsze przyjmuje końcówkę -o. Odmienia się przez przypadki (mianownik i biernik) i liczby (pojedyncza zakończona -o i mnoga na -oj).
Zobacz też
rzeczownik odczasownikowy rzeczownik określający
Przypisy