Równocześnie wykładał w Akademii Handlowej oraz Wyższej Szkole Nauk Społecznych Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego.
Od 1951 roku został wykładowcą kontraktowym Państwowej Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie. Habilitację uzyskał w 1957 roku na podstawie rozprawy Dr Henryk Jordan – pionier nowoczesnego wychowania fizycznego w Polsce. Otrzymał etat docenta i kierownictwo Katedry Pedagogiki Ogólnej. W latach 1957–1961 był dziekanem Wydziału Filozoficzno-Historycznego. Od 1951 do 1973 roku był również wykładowcą Akademii Wychowania Fizycznego, a od 1959 roku Akademii Medycznej w Krakowie. W 1969 roku został mianowany profesorem nadzwyczajnym.
Opublikował ponad 120 prac z dziedziny dydaktyki i teorii wychowania, był autorem licznych artykułów w prasie specjalistycznej oraz książek, redaktorem pracy zbiorowej Zagadnienia dydaktyki szkół wyższych (1968). Uczestniczył w pracach Komisji Nauk Pedagogicznych Oddziału PAN w Krakowie, był członkiem Towarzystwa Higieny Psychicznej i Polskiego Towarzystwa Higienicznego. Należał do Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego i Związku Nauczycielstwa Polskiego. Był odznaczony między innymi Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Medalem Komisji Edukacji Narodowej. Otrzymał tytuł Zasłużonego Nauczyciela PRL.