27 kwietnia 1193 papież Celestyn III zaaprobował działalność Meinarda i polecił mu kontynuowanie misji, co Meinard czynił przez kolejne dwa lata. Zmarł prawdopodobnie 14 sierpnia 1196 roku. Został pochowany w kościele w Ikšķile.
W roku 1226 z inicjatywy biskupa Rygi Alberta, w obecności legata papieskiego i wszystkich biskupów Liwonii, prochy biskupa Meinarda zostały przewiezione z Ikšķile do nowej katedry Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Rydze.
Świętość Meinarda Opinia o świętości biskupa Meinarda zachowała się w kronice Henryka Łotysza. Ogłoszenie Meinarda świętym nastąpiło w czasie, gdy możliwość kanonizacji nowych świętych przysługiwała jeszcze biskupom (niekiedy prosili oni papieża o zgodę, ale nie było to konieczne). W tamtych czasach możliwe było dokonanie kanonizacji za pośrednictwem listu. Wszystkie potrzebne wówczas do kanonizacji elementy znalazły się liście papieża Innocentego III z 31 stycznia 1208 roku, napisanym po zabiciu w 1206 roku przez pogan dwóch pierwszych nowo ochrzczonych przez Meinarda Liwów, Kirijana i Laijana. Dopiero w 1234 roku papież Grzegorz IX wydał dekret Audivimus, włączony do pierwszego oficjalnego kodeksu prawa kościelnego, który ustanawiał, że prawo ogłaszania nowych świętych przysługuje jedynie papieżowi.