Najwcześniejszy z tych władców, Astuwaramanzas, panował w XI w. p.n.e. Był on najprawdopodobniej założycielem dynastii gurgumidzkiej, ale nie wiadomo czy był on też jednocześnie twórcą królestwa, którego początki wciąż pozostają nieznane. Dwóch ostatnich przedstawicieli dynastii znanych jest jedynie ze źródeł asyryjskich, a jej koniec datowany jest na 711 r. p.n.e. – rok w którym Mutallu III uprowadzony został do Asyrii przez króla asyryjskiego Sargona II.
Dzieje Gurgum pojawia się po raz pierwszy w źródłach asyryjskich z czasów rządów Aszurnasirpala II (883-859 p.n.e.), kiedy to wysłannicy z tego królestwa wymienani są wśród zagranicznych gości biorących udział w uroczystej inauguracji nowego pałacu w asyryjskiej stolicy Kalchu. Wydaje się, że za panowania Aszurnasirpala II, jak i za rządów jego następcy Salmanasara III (858-824 p.n.e.), Gurgum pozostawało wasalem Asyrii. W pierwszym roku panowania Salmanasara III król Gurgum Mutallu II wysłał mu trybut oraz jedną ze swych córek z bogatym posagiem. W 853 r. p.n.e., w trakcie wyprawy Salmanasara III do Syrii, wśród władców wschodniej Anatolii i północnej Syrii którzy złożyli mu trybut, znalazł się również Qalparunda, król Gurgum.