Badania rękopisu Pierwotnie karty psałterza miały format 30 na 26 cm. Ponieważ w momencie odnalezienia księga była otwarta na Psalmie 83 według numeracji Septuaginty (Psalm 84 według numeracji hebrajskiej) ustalono, że jest to psałterz. Wstępne badania wskazały, że strony manuskryptu zostały sporządzone z welinu a jego oprawa jest wykonana ze skóry. Całe zaś znalezisko było nasączone torfowymi ingredientami przez co zachodziła obawa, że manuskrypt ulegnie zniszczeniu po zastosowaniu tradycyjnych metod konserwacji i odnowy zabytku. Wiek rękopisu oszacowano na około 700-800 rok n.e.
Ze względu na wyjątkową wartość wykopanego woluminu zaproszono do Dublina międzynarodowych ekspertów z Anglii, Francji oraz Izraela. By choćby częściowo ocalić i rozdzielić zlepione torfem karty zastosowano metodę suszenia próżniowego. Po wysuszeniu psałterza zaczęto proces kompletowania jego poszczególnych stron. Pomimo że księga trzynaście wieków przeleżała w torfie, udało się uratować 30% jej zawartości.