Diokles oskarżył o zbrodnię swego rywala – prefekta pretorianów Apra, którego zgładził publicznieParafrazując przy tym Wergiliusza: „Bądź dumny, Aprze, giniesz z ręki wielkiego Eneasza” (Historycy cesarstwa rzymskiego. Warszawa: Czytelnik, 1966, s. 441)., a następnie został 20 listopada 284 obwołany nowym cesarzem przez wojsko, przyjmując imię DioklecjanaAveril Cameron: Późne cesarstwo rzymskie. Warszawa: Prószyński i S-ka, 2005, s. 43..
Jego rola w usunięciu Numeriana wraz z możliwym udziałem w spisku Apra nie jest całkiem jasna. Późniejsza propaganda cesarska, jak i opis tego wydarzenia przez Flawiusza Wopiskusa w Historia Augusta, nie ułatwiają wyjaśnienia tej kwestii. Natychmiast po proklamowaniu go władcą Dioklecjan wyruszył z wojskiem na zachód przeciw bratu-współrządcy Numeriana i pokonał cesarza Karynusa w bitwie nad rzeką Margus w Mezji (maj 285). W czerwcu 285 roku jako nowy władca dotarł do Rzymu.