Tuż po tym, 11 listopada 1918 wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego i wszedł w szeregi 30 pułku piechoty, który przyjął nazwę 30 pułku Strzelców Kaniowskich i rozpoczął swój udział w wojnie polsko-ukraińskiej 1918–1919. 15 kwietnia 1919 awansowano go do stopnia starszego strzelca, a w czerwcu 1919 do kaprala. Później brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. 10 lipca 1920 został wzięty do niewoli bolszewickiej, z której odzyskał wolność 8 maja 1921 i powrócił do Polski. Otrzymał kolejny awans do stopnia plutonowego.
W 1923 rozpoczął naukę w Centralnej Szkole Podoficerów Zawodowych nr 1 w Chełmie, a po jej ukończeniu wnioskował o przeniesienie na Wileńszczyznę. Zgodnie z prośbą otrzymał przydział do 1 batalionu „Budsław” pułku „Wilejka” Korpusu Ochrony Pogranicza z siedzibą w Budsławiu. Pełnił służbę jako dowódca strażnicy w Wardomiczach i wówczas wiele razy był nagradzany i otrzymywał wysokie oceny (w tym awanse do stopnia sierżanta i starszego sierżanta i odznaczenie Brązowego Krzyża Zasługi w 1931). W tym czasie ukończył jednocześnie edukację, szkołę powszechną w Oszmianie oraz 12 sierpnia 1930 wziął ślub. Jego żoną została Maria, z domu Jarzec.