Walczył we Włoszech w 1859, Szlezwiku-Holsztynie w 1864 oraz w Bośni. Pracował przy fortyfikacjach w Dalmacji (1875), a rok później w Timișoarze i w Budapeszcie. 19 września 1878 został mianowany na stopień pułkownika. W tym samym roku był najpierw szefem inżynierii 2 Armii, która przeprowadziła okupację Bośni i Hercegowiny, a następnie dyrektorem inżynierii w Sarajewie. W 1881 został przeniesiony do Dyrekcji Budownictwa Wojskowego w Wiedniu na stanowisko dyrektora. W 1882 awansował na szefa inżynierii 3 Korpusu w Grazu. 8 maja 1884 został mianowany na stopień generała majora. W latach 1885–87 był komendantem Technicznej Akademii Wojskowej w Wiedniu, a następnie szefem inżynierii 1 Korpusu w Krakowie (1887–89). 3 maja 1889 został mianowany na stopień marszałka polnego porucznika. 28 grudnia 1889 został wyznaczony na stanowisko komendanta Twierdzy Przemyśl. Miał duży udział w rozbudowie i unowocześnianiu fortów. Funkcję tę pełnił aż do śmierci w 1897. W międzyczasie (1894) otrzymał godność tajnego radcy i podkomorzego cesarza. Od września 1896 do śmierci był szefem Styryjskiego Pułku Piechoty Nr 87.