W dobie poreformacyjnych wizytacji biskupich z Wrocławia w drugiej połowie XVII wieku językiem kazań w Trzycieżu był język morawski, z czasem za sprawą polskojęzycznych podgórskich wsi, przede wszystkim Gut, Oldrzychowic, Nieborów i Rakowca język polski zastąpił morawski/czeski i od XVIII wieku język czeski nie miał tu już znaczniejszych wpływów.
Po wojnach śląskich i oddzieleniu granicą od diecezjalnego Wrocławia, będącego w odtąd w Królestwie Prus, do zarządzania pozostałymi w monarchii Habsburgów parafiami powołano w 1770 wikariat generalny austriackiej części diecezji wrocławskiej. W 1806 przeniesiono ją do nowego dekanatu w Jabłonkowie.
Po I wojnie światowej i polsko-czechosłowackim konflikcie granicznym Trzycież znalazł się w granicach Czechosłowacji, wciąż jednak podległy był diecezji wrocławskiej, pod zarządem specjalnie do tego powołanej instytucji zwanej: Knížebiskupský komisariát niský a těšínský . Kiedy Polska dokonała aneksji tzw. Zaolzia w październiku 1938 parafię jako jedną z 29 włączono do diecezji katowickiej, a 1 stycznia 1940 z powrotem do diecezji wrocławskiej.