W latach 1911–1913 dobudowano boczne nawy, wybito arkady łączące nawę główną z bocznymi, położono nowy dach na kościele i kaplicach, podwyższono obie wieże i zakończono je kopułami oraz krzyżami, dobudowano drugą zakrystię. W czasie II wojny światowej Niemcy zamienili kościół na magazyn i obrabowali go z przedmiotów liturgicznych. W latach 1996–1998 zmodernizowano wnętrze kościoła, odnowiono polichromie z lat 1952–1953 namalowana przez Aleksandra Trojkowicza z Krakowa, pomalowano dach, przeprowadzono również remont ołtarzy bocznych. Kościół jest jednocześnie sanktuarium Maryjnym z obrazem Matki Bożej Królowej Różańca Św. z przełomu XVII i XVIII wieku, który umieszczony jest w jednej z bocznych kaplic kościoła.
Podłoże budowli lewo|mały|Tył kościoła Plany fundamentów z 1912 r. nie pokazują żadnych umocnień drewnianych (pali drewnianych) pod świątynią. Dowodzą tego badania prowadzone na przełomie czerwca i lipca 2000 r. Odkrywki - w pięciu miejscach fundamentów - świadczą, że są one solidne, założone na rodzimym gruncie. Stwierdzono, że nie ma pod fundamentami żadnych umocnień drewnianych. Kościół wybudowano z kamienia, dopiero nawy wykonane są z cegły. Prowadzone na przełomie czerwca i lipca 2000 r.