Katowicki „Sokół” założony został tego samego dnia w prywatnym mieszkaniu Aleksandra Lewandowskiego, któremu powierzono funkcję prezesa organizacji. Naczelnikiem Sokoła został Wacław Okulicz. Do grona założycieli należeli również Jan Jesionek oraz jego synowie Wiktor oraz Henryk, Wojciech Zając (sekretarz), Jan Skiba, Wacław Okulicz (naczelnik), Adolf Ligoń, Ignacy oraz Kazimierz Kużaj, Jan Joks (skarbnik), Stanisław Beszczyński, Michał Rzepka, Aleksander Lissek, Wincenty Czaplicki, Antoni Szymkowiak i inni.
Organizacja od początku swojego istnienia stała się obiektem prześladowań niemieckiej administracji. Na następne spotkanie, które miało odbyć się w lokalu Toeplera przy ulicy Emmy przybyło 40. członków i gości oraz niemiecka policja. Komisarz policyjny Madler rozwiązał spotkanie i po raz kolejny uczestnicy skorzystali z gościny Aleksandra Lewandowskiego.
Katowickim Sokołom udało się jednak wkrótce wynająć salkę do ćwiczeń w lokalu znajdującym się przy ówczesnej ul Grundmanna w Katowicach należącym do oberżysty Heinzego. Przez kilka miesięcy katowicki Sokół odbywał tam ćwiczenia gimnastyczne jednak pod naciskiem policji, która zagroziła odebraniem koncesji, gospodarz wymówił wynajem lokalu i członkowie znowu znaleźli się na ulicy.