Szczytowym osiągnięciem literatury staroarabskiej są mu'allaki, których twórcy należą do najwybitniejszych przedstawicieli epoki, m.in.: Imru al-Kajs, Antara ibn Szaddad, Labid Ibn Rabi’a. Inne gatunki poetyckie to oparty na prostym metrum radżaz (urdżuza) oraz uprawiana głównie przez kobiety (Al-Chansa) elegia (marsijja).
Poza poezją rozwijała się literatura paremiologiczna (masal, hikma) oraz proza quasi-historyczna (Ajjam al-Arab), ukazująca militarny styl życia przedmuzułmańskich koczowników Półwyspu Arabskiego. Literatura ta miała charakter oralny i była przekazywana z pokolenia na pokolenie przez tzw. rawich. Z tego m.in. względy trudno ustalić autentyczność poezji staroarabskiej. Niektórzy XX-wieczni badacze (Taha Husajn) twierdzili, że cała poezja tego okresu została napisana przez późniejszych kompilatorów nauk filozoficznych. Choć trudno dowieść, że całe staroarabskie dziedzictwo literackie jest w pełni autentyczne, to zdecydowana większość specjalistów uważa całkowite jego odrzucenie za bezpodstawne.