Od 1964 do 1966 prodziekan Wydziału Medycyny Weterynaryjnej Wyższej Szkoły Rolniczej we Wrocławiu (potem Akademia Rolnicza, a obecnie Uniwersytet Przyrodniczy). Od 1976 kierownik Zakładu Ichtiopatologii w Katedrze Epizootiologii WSR we Wrocławiu (pierwsza tego typu jednostka badawcza w Polsce), w latach 1976–1989 kierownik Zakładu Fizjologii Zwierząt w Instytucie Zoologicznym na Wydziale Nauk Biologicznych Uniwersytetu Wrocławskiego. Pełnił funkcję przewodniczącego Wydziału VIII Nauk Biologicznych Polskiej Akademii Nauk. Pionier Wrocławia.
Specjalizował się w ichtiopatologii (patologii zwierząt w dziale ichtiologii, tj. patologii ryb), fizjologii zwierząt, wykładał neuroanatomię i neuropsychologię, zajmował się także parazytologią. Łącznie napisał 180 publikacji naukowych (w tym 51 książek akademickich i 51 artykułów w czasopismach). Współtworzył podręczniki akademickie i monografie w dziedzinie fizjologii i patologii zwierząt, symetrii i układów biologicznych. Dokończył nowatorską publikację naukową pt. Ichtiopatologia, której pierwotnym autorem był zmarły przedwcześnie Andrzej Chodyniecki.