Hetyci nie przyszli mu jednak z pomocą i jego powstanie zostało bezlitośnie stłumione przez Adad-nirari I, który zdobył jego królewskie miasto Taidu i splądrował cały kraj, by następnie zaanektować całe terytorium Hanigalbatu do Asyrii. Nie osłabiło to jednak oporu Hanigalbatejczyków i Szattuara II, syn i następca Wasaszatty, ponownie wystąpił przeciw Asyryjczykom. Spotkało się to z reakcją Salmanasara I (1274-1245 p.n.e.), syna i następcy Adad-nirari I, który najechał i pokonał zbuntowane królestwo, umacniając asyryjską władzę nad Hanigalbatem.
Tym samym Hanigalbat ostatecznie przestał istnieć jako niezależne państwo, a określenie to na kilka następnych stuleci stało się nazwą regionu w północnej Mezopotamii i Syrii. W tym znaczeniu nazwa ta pojawia się w inskrypcjach Tiglat-Pilesera I (1114-1076 p.n.e.), który dwukrotnie wspomina o mieście Melid leżącym w krainie Hanigalbat. W asyryjskich tekstach z końca II tys. p.n.e. i późniejszych Hanigalbat występuje jako kraina zamieszkana przez ludność aramejską. Tak jest ona określana m.in. w inskrypcjach asyryjskiego króla Aszur-bel-kala (1073-1056 p.n.e.).