Po wyborach nastąpiło osłabienie sił demokratycznych na Białorusi, zaś różnice zdań w ocenie przeprowadzenia wyborów doprowadziły do rozłamu w BFL. Emigracja przewodniczącego Rady Najwyższej Siamiona Szareckiego i zaginięcie zastępującego go Hanczara oznaczały faktyczny kres działalności Rady.
Przygotowanie mały|Zianon Pazniak – jeden z kandydatów w wyborach W sierpniu 1998 roku stało się wiadome, że organy państwowe lojalne wobec prezydenta Alaksandra Łukaszenki nie przewidziały w projekcie budżetu na rok następny środków na organizację wyborów prezydenckich. W związku z tym pod koniec 1998 roku deputowani kontynuujący pracę Rady Najwyższej Republiki Białorusi XIII kadencji utworzyli grupę roboczą ds. przygotowania postanowienia o organizacji w 1999 roku wyborów na stanowisko prezydenta Białorusi. W skład grupy weszli: przewodniczący Rady Najwyższej Siamion Szarecki, przewodniczący Centralnej Komisji Wyborczej Wiktar Hanczar, a także przywódcy opozycyjnych partii politycznych, które miały swoich przedstawicieli w Radzie. 10 stycznia 1999 roku odbyło się posiedzenie Rady, w którym uczestniczyło 44 deputowanych. Głosami 42 z nich zostało uchwalone postanowienie przygotowane przez grupę roboczą. Termin wyborów wyznaczono na 16 maja 1999 roku, a początek rejestracji grup inicjatywnych kandydatów – na 1 marca.