W 1889 otrzymała synodalny krzyż napierśny, zaś w 1892 – złoty krzyż z ozdobami.

Od początku lat 90. XIX w. ihumenia Taisa kierowała klasztorem we współpracy z szanowanym w całej Rosji duchownym, Janem Kronsztadzkim, który został jej ojcem duchowym. We współpracy z nim ihumenia przyczyniła się do utworzenia nowych żeńskich monasterów: Zwiastowania w Woroncowie, Terapontowskiego, Zaśnięcia Matki Bożej w Parfienowie, pustelni nad Jeziorem Czarnym oraz Trójcy Świętej w Sinieziersku. Osobiście znała carycę Aleksandrę Fiodorowną, z którą w 1904 pozostawała w bliskich relacjach (caryca była głęboko religijna).

Monasterem w Leuszynie kierowała do śmierci w 1915. Została pochowana na terenie klasztoru, we wzniesionym przez siebie soborze Pochwały Matki Bożej. Jej grób uległ zniszczeniu razem z całym monasterem, zalanym w czasie tworzenia Zbiornika Rybińskiego w latach 1941-1946.

Z błogosławieństwa metropolity nowogrodzkiego Lwa corocznie odbywają się w październiku publiczne wykłady poświęcone postaci ihumeni TaisyIII Таисиински чтения.