A.P. Kashdan (red.): The Oxford Dictionary of Byzantium, New York–Oxford 1991, s. 1857).. W rezultacie termin ten zaczęto odnosić do wklęsłych monet Bizancjum bitych z kruszców szlachetnych (złoto, elektrum, srebro) oraz z miedzi – głównie od trzeciej ćwierci XI do XIV wieku.
Historia Do najwcześniejszych monet o tej formie (łac. nummi scyphati) należą solidy skifatowe z końca X i początku XI wieku. Pierwsze pochodzą z czasów panowania Bazylego IIA. Mikołajczyk zasadniczo odnosi to określenie do histamenona tego władcy (Leksykon numizmatyczny, Warszawa–Łódź 1994, s. 265). i jego współregenta Konstantyna VIII, jednak stałe ich emisje rozpoczęto dopiero za rządów Nicefora IIIH. Kahnt: Das grosse Münzlexikon von A bis Z, Regenstauf 2005, s. 448.. Wśród późniejszych nominałów emitowany był w ten sposób złoty histamenon i hyperpyron oraz aspron bity z elektrum lub srebra albo z bilonu. Charakteryzował je wypukły awers i wklęsły rewers. W XII stuleciu i później stosowano względem „miseczek” częściej określenie trachea (z gr. tráchys, nierówny)A.P. Kashdan (red.), dz. cyt., s. 2101..