Pełni rolę nauczycielki filozofii miłości – to ona tłumaczy Sokratesowi, że Eros nie jest ani bogiem, ani śmiertelnikiem, ale pośrednim duchem (daimonem), który łączy ludzi z bogami i jest napędzany pragnieniem piękna i nieśmiertelności.
Diotyma w dialogu pełni funkcję symbolicznego przewodnika duchowego, gdyż rozumie prawdziwą naturę Erosa i „ucieleśnia” o nim wiedzę. Jej osoba służy Sokratesowi jako punkt odniesienia czy autorytet opowiadajac Agatonowi o Erosie, a Platonowi pozwala przekazać najgłębsze treści dialogu. Autor umieszcza jej mowę na końcu serii przemówień o Erosie, dzięki czemu jej głos wieńczy całą dyskusję i nadaje jej wymiar duchowy oraz metafizyczny. Jest literackim narzędziem Platona, pokazując dzięki niej, swoją własną koncepcję miłości i głębokich idei w sposób dialogiczny, ale z wycofaniem własnego głosu.
W Uczcie Platona poznajemy koncepcję duchowego rozwoju człowieka przez miłość, znaną jako „drabina miłości”.