Trzy statki wypłynęły 10 kwietnia 1550 roku z portu w Sewilli zabierając łącznie 80 kobiet, w tym trzy córki Mencii (Marię, Mencię młodszą i Isabel). Dowództwo nad statkami sprawowali kapitanowie Juan de Salazar i Hernando de Trejo. Już po kilku tygodniach burza zniosła flotyllę na wybrzeże gwinejskie, gdzie wyprawa została zaatakowana przez francuskich piratów. Uszkodzenia były znaczne, załoga spędziła kilka miesięcy na naprawie statków. Po przepłynięciu Atlantyku do wybrzeży wyspy Isla Santa Catarina dotarły dwa statki, ale jeden z nich nie nadawał się dalszej żeglugi. Ekspedycja spędziła rok głodując na wyspie, po czym wypłynęła dalej na południe, jednak w trakcie rejsu jedyny ocalały statek zaczął tonąć. Na zbudowanej wówczas szalupie Calderón dotarła do San Francisco, gdzie trafiła na półtora roku do portugalskiej niewoli. Ekspedycja została zwolniona dopiero po interwencji Hiszpanii w listopadzie 1555 roku, a ostatni odcinek drogi pokonała lądem, docierając do Asunción w maju 1556 roku. Łącznie do celu Mencia Calderón doprowadziła 30–40 kobiet.