Natomiast podjęte w tym samym czasie starania o większe wsparcie ze strony Hiszpanii zakończyły się tylko połowicznym sukcesem. Król Filip III Habsburg w 1602 przyznał mu pensję w wysokości jedynie 6 tys. skudów (zamiast postulowanych przez Odoardo 10 tys.) i odmówił nominowania go na kardynała-protektora Kastylii. Kilka lat później jednak mianował Odoardo protektorem królestwa Portugalii, które wówczas także podlegało hiszpańskim Habsburgom.
Pretendent do tronu angielskiego W lutym 1600 Odoardo Farnese otrzymał tytuł protektora królestwa Anglii, co było ukłonem papieża Klemensa VIII wobec rodu Farnese, który na dość wątłych podstawach rościł sobie pretensje do tronu angielskiego. Projekt francusko-hiszpańskiej inwazji na Anglię i osadzenia na tronie angielskim kardynała Odoardo, który gotów był w tym celu zrezygnować z godności kościelnych, nie zyskał jednak aprobaty ze strony Hiszpanii i napotkał na zdecydowany opór Francji. Mimo poparcia ze strony jezuitów (z którymi Odoardo pozostał w przyjacielskich relacjach do końca życia), Klemens VIII pod wpływem katolickich mocarstw uznał ten projekt za nierealny i na dodatek grożący pogorszeniem sytuacji angielskich katolików.