Podczas kampanii wrześniowej 1939 był w obronie Warszawy dowódcą 1 kompanii i zastępcą dowódcy 5 zmotoryzowanego batalionu saperów. Był ranny i dostał się do niewoli niemieckiej, ale zdołał zbiec z obozu jenieckiego w Radomiu, w którym był więziony i powrócił do Warszawy.

Podczas okupacji niemieckiej używał nazwiska Jerzy Reda. Od grudnia 1939 w konspiracji w SZP–ZWZ. Początkowo był w składzie tzw. sztabu dywersjiReferat III C Dowództwa Głównego SZP., a od sierpnia 1940 po aresztowaniu mjr. Kazimierza Mizerka dowodził batalionem saperów m.st. Warszawy. Łączył od czerwca 1942 funkcję dowódcy saperówPo por. Janie Czyżowskim. i dowódcy Związku Odwetu Okręgu Warszawa AK w stopniu kapitana służby stałej pod pseud. Jurek, a od połowy tego roku – Chuchro.

Był organizatorem i od listopada 1942 dowódcą Kedywu Okręgu Warszawa AK. Mianowany majorem służby stałej rozkazem L.96/BP z 1 czerwca 1943. Organizował wiele akcji zbrojnych poczynając w nocy z 7 na 8 października 1942 od głośnej akcji „Wieniec”. Uczestniczył osobiście 23 kwietnia 1943 m.in. w akcji pomocy dla getta warszawskiego („Akcja Getto”), znajdującego się przy ul. Okopowej. Po 6 listopada 1943 został aresztowany, gdy wieczorem szedł do domu przy ul. Polnej 50, a 24 listopada 1943 rozstrzelany w ulicznej egzekucji.