Późnym latem 1920 w stopniu pułkownika skierowano go do prowadzenia negocjacji wojskowych z dowództwem wojsk Białych gen. Piotra N. Wrangla. Wyjeżdżał też do Rumunii dla rozmów z dowództwem sił zbrojnych. Po ich ewakuacji z Krymu do Gallipoli w połowie listopada tego roku, przybył do Polski. Pod koniec 1924 został zwerbowany przez szefa służb specjalnych władz Ukraińskiej Republiki Ludowej na uchodźstwie. Otrzymał pseudonim „Morozenko”. Skierowano go do Równego. W czerwcu 1927 został kierownikiem punktu wywiadowczego w Mohylanach, zaś jesienią 1928 w Równem, kierując działaniami wywiadowczymi na sowieckiej Ukrainie. W 1935 przybył do Warszawy, gdzie do stycznia 1936 podlegał szefowi wywiadu Rządu URL na Wygnaniu gen. Wsewołodowi Zmijence. Następnie został kierownikiem stanicy ukraińskiej w Kaliszu. W 1941 wybrano go przewodniczącym Komitetu „Ukraińskich Wojskowych – Ounowców”.