W 1796 roku dołączyła do ruchu kalwińsko-metodystycznego po wysłuchaniu kazania wielebnego Benjamina Jonesa z Pwllheli.
Po śmierci obu rodziców wyszła za Thomasa Griffithsa, rolnika z parafii Meifod i starszego kościoła kalwińskich metodystów.
Ann Griffiths zmarła po porodzie w wieku lat dwudziestu dziewięciu i została pochowana 12 sierpnia 1805 roku w Llanfihangel-yng-Ngwynfa.
Pozostawiła po sobie kilkadziesiąt zwrotek w języku walijskim. Te zachował i opublikował jej mentor, duchowny kościoła kalwińskich metodystów, John Hughes z Pontrobet, i jego żona, Ruth, która była służącą na farmie i powiernicą Ann Griffiths.
Poematy Ann były wyrazem jej żarliwej wiary ewangelickiej i odzwierciedlały jej ostry intelekt i dokładną wiedzę na temat Biblii. Jest najważniejszą żeńską przedstawicielką walijskiego hymnopisarstwa. Jej twórczość uważana jest za wyróżniającą się w walijskiej literaturze, a jej najdłuższy poemat został opisany przez dramaturga i krytyka literackiego, Saundersa Lewisa, jako „jedna z majestatycznych pieśni europejskiej poezji religijnej”.
Jej hymn Wele'n sefyll rhwng y myrtwydd jest powszechnie śpiewany w Walii do melodii Cwm Rhondda.