Kanon 1339 § 3 nakłada na upominającego obowiązek zachowania formy pisemnej upomnienia i przechowywania go w archiwum, przy czym dopuszczalne jest jego utajnienie. Upomnienie nie pociąga za sobą żadnych bezpośrednich konsekwencji dla ukaranego, o ile nie towarzyszy mu inna decyzja ordynariusza wobec upomnianego, np. pozbawienie misji kanonicznej (zakaz nauczania), zakaz wypowiedzi w mediach czy przeniesienie na inne stanowisko kościelne. Uważa się jednak, iż zignorowanie przez duchownego dwóch kolejnych upomnień kanonicznych może zostać uznane za przejaw uporu duchownego wobec zwierzchniej władzy kościelnej, co z kolei może być podstawą do znacznie surowszej kary suspensy.
Przypisy
Bibliografia Kodeks Prawa Kanonicznego w formacie pliku PDF na stronie katolicki.net
Kategoria:Kary kościelne