Matematyk, przyrodnik z powołania, autor artykułów popularnonaukowych, przez współczesnych jest jednak znany głównie jako poeta, publikujący znaczną liczbę erotyków i poezji lirycznych na szpaltach Kuriera Warszawskiego pod pseudonimem Bożydara. W swej poezji opiewa piękno polskiej przyrody, zachwyca się także polską wsią i jej mieszkańcami, obyczajami i tańcami ludowymi. Szczególne uznanie współczesnych wzbudziły jego strofy na śmierć Kraszewskiego. Publikował także w czasopismach Kłosy, Wiek, Tygodnik Illustrowany i Wędrowiec. Przez pewien czas pracował jako nauczyciel w szkole prof. Popławskiego w Piotrkowie, gdzie pisał również dla Tygodnika Piotrkowskiego.
Od 1885 roku był mężem Marii Kleofy Seweryny z Tymowskich h. Sas (ur. 1862), z którą miał synów: Ercia (ok. 1887–1889), Mariana Józefa Wacława (1888–1944), Stanisława Feliksa (ur. 1891) i Jana Józefa.
Zmarł 25 czerwca 1911 roku w Grodzisku, pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 297-1-7).