Wykonywano tam części i montaż aparatów radiowych (mikroodbiorników DEDAL), aparatów nadawczo-odbiorczych, krótką broń białą, anteny radiowe, elementy pistoletów i granaty ręczne.

Po zakończeniu wojny stanął na czele grupy utworzonej z byłych pracowników warsztatów, woźnych i wdów po dawnych pracownikach GUM, prowadzącej odgruzowanie i prace zabezpieczające Głównego Urzędu Miar. W 1945 roku wyjechał do Wrocławia. Od roku 1945 pracował jako wykładowca w Politechnice Wrocławskiej, gdzie prowadził wykłady z technologii materiałowej metaloznawstwa oraz z przeróbki plastycznej. W latach 1945–1949 pracował jako dyrektor Fabryki Wodomierzy we Wrocławiu. Od roku 1949 przez dwa lata kierował i zajmował się organizacją Delegatury Instytutu Mechaniki we Wrocławiu.

W latach 1948–1950 kierował pracami Zarządów Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Mechaników Polskich SIMP na Dolnym Śląsku.