System birmański wykorzystuje więc „dziwną” kombinację roku gwiazdowego z kalendarza indyjskiego w połączeniu z cyklem Metona mającym służyć do obliczeń z użyciem roku zwrotnikowego, co czyni niezbędnym stosowanie interkalacji w celu uzgodnienia różnic. Co więcej, system birmański nie uwzględnia ulepszeń indyjskich metod obliczeniowych dla roku gwiazdowego, jakie wprowadzano aż do połowy XIX wiekuA.M.B. Irwin () sugeruje, że około roku 1738, kalendarz oparty był na systemie Makaranta, adaptacji oryginalnego systemu Surya. Jednak J.C. Eade () powątpiewa w wyniki badań Irwina pisząc, że nie stwierdził żadnych różnic w porównaniu z oryginalnym systemem przeważającym ciągle w lądowej części Azji Południowo-wschodniej przynajmniej do czasu powstania inskrypcji z okresu Królestwa Paganu. Ponieważ kalendarz birmański został oficjalnie przyjęty w Syjamie dopiero w roku 1564, a także ponieważ późniejsze kalendarze syjamskie nadal używały oryginalnego systemu Surya, kalendarz birmański musiał korzystać z tego samego systemu przynajmniej do XVI w. o ile nie później.