W jej ramach miano czuwać nad ześrodkowaniem oddziałów rosyjskich gen. Nikołaja E. Bredowa, które przeszły granicę z Polską i zabezpieczyć je materialnie. Na ich bazie zamierzano sformować ochotnicze oddziały wojskowe do walki z bolszewikami, które przyjęły formę 3 Armii Rosyjskiej w Polsce. Z tego względu pod względem wojskowym przyjęto zwierzchnictwo gen. P. N. Wrangla.
Komitet – w ramach tworzenia szerokiego frontu sił antybolszewickich – nawiązał ponadto współpracę z Rosyjską Ludową Armią Ochotniczą gen. Stanisława Bułak-Bałachowicza. Starano się też rozwijać kontakty z władzami Ukraińskiej Republiki Ludowej, a także przedstawicielami państw Ententy. Aktywna współpraca z polskimi władzami odbywała się za pośrednictwem nowo powstałego Stowarzyszenia Rosyjsko-Polskiego, w skład którego – poza rosyjskimi członkami Komitetu – weszli też przedstawiciele polskich środowisk intelektualno-politycznych. Organem prasowym Komitetu było pismo „Za Swobodu!” W grudniu Komitet powrócił do początkowej nazwy. Oznaczało to zmianę statusu internowanych Białych Rosjan, służących wcześniej w oddziałach zbrojnych, z wojskowego na cywilnych uchodźców.