Oprócz wielkich tego świata przedstawia też sylwetki uczciwego lekarza Jamblicha (XVI 2272) i woźnicy cyrkowego Porfiriusza (XVI 357) oraz modnych tancerek: pląsającej jak muza Heladii (XVI 286) i pięknej Antusy, której nie tknął Zeus (XVI 285).
W epigramach nagrobkowych opłakiwał cytrzystę Platona, porównywanego z Orfeuszem (VII 571), retora z Attyki Cheirediosa (VII 573), wesołego mówcę Piotra Patrycjusza, który spadł z dachu podczas Bachanaliów (VII 579) i Rodę z Tyru, żonę prawnika Gemellosa (VII 575). Jedyny epigram miłosny, o kubku który dotyka warg ukochanej, a poeta może mu tylko zazdrościć (V 295), jest naśladownictwem Agtiasza (V 201), który z kolei naśladował Meleagra.
Przekłady na język polski Leontios Scholastyk, Epigramy [w:] Antologia Palatyńska, wybrał, przeł. i oprac. Zygmunt Kubiak, Warszawa 1978, s.278-279 (Tancerka Hellada, s. 278, Wyzłocony posąg tancerki, s. 278, Jej wargi, s. 279, Na śmierć muzyka, s. 279).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Bizantyńscy poeci 527–610 Kategoria:Bizantyńscy epigramatycy Kategoria:Epigramatycy z Antologii palatyńskiej Kategoria:Pisarze VI wieku Kategoria:Zmarli w VI wieku