Terasa z Awili Teresa z Ávili (1515 – 1582) – doktor Kościoła, ogłoszona przez papieża Pawła VI w 1970 roku. Św. Teresa przeprowadziła reformę zakonu karmelitańskiego w wieku XVI, początkowo wśród karmelitanek, później z pomocą św. Jana od Krzyża, także karmelitów. Reforma charakteryzowała się przede wszystkim powrotem do reguły, którą zatwierdził papież Innocenty IV i od tego momentu można wyróżnić dwie gałęzie zakonu karmelitańskiego: pierwsza to karmelici, którzy stanowią I Zakon Karmelitański, natomiast do drugie zalicza się karmelitanki bose. Św. Teresa pozostawiła wiele dzieł, w których łączy łaski mistyczne i kontemplacyjne z elementami duchowego życia człowieka, które są według niej, najkrótszą drogą do świętości. Na uwagę szczególną, zasługują takie dzieła jak: Księga życia, Droga doskonałości, Twierdza wewnętrzna i Księga fundacji. Według nauczania świętej, chrześcijańska egzystencja osiąga swą pełnię dopiero w życiu mistycznym, które polega na postępującym rozwijaniu się doświadczenia Boga i Jego działania, a także działania Chrystusa, Ducha Świętego i Kościoła, dzięki czemu wiara staje się pogłębiona, natomiast miłość i nadzieja nabierają znaczenia i tendencji eschatologicznych. thumb|250px|Figurka św.