W armii francuskiej został członkiem sztabu generalnego w stopniu pułkownika, jednak już po kilku miesiącach, w marcu 1807, przeszedł na służbę rosyjską. Został adiutantem gen. Michelsona i członkiem świty Jego Cesarskiej Mości. W 1807 prowadził rozmowy z wojewodą serbskim Jerzym Czarnym, przywódcą I powstania serbskiego. Walczył po stronie rosyjskiej w wojnie rosyjsko-tureckiej w 1806, w 1808 był naczelnikiem sztabu 8 dywizji piechoty. W latach 1808–1809 brał udział w wojnie rosyjsko-szwedzkiej. 22 czerwca 1808 awansował na generała-majora, 7 maja tego samego roku otrzymał Order Świętego Jerzego IV stopnia.
Od 1810 był naczelnikiem sztabu korpusu gruzińskiego, zaś w 1811 został głównodowodzącym wojsk rosyjskich w Gruzji. W Gruzji wspierał Kościół katolicki, współorganizując trzy parafie tego wyznania i finansując ich utrzymanie. Inicjował napływ do anektowanej przed dziewięcioma laty Gruzji (Kartli i Kachetii) urzędników z ukraińskich ziem Imperium Rosyjskiego, nadzorował pobór podatków, w Tbilisi wzniósł budynek więzienia, magistratu, arsenału i siedzibę policji. Starał się wspierać rozwój rolnictwa i handlu w regionie. W Mcchecie wzniósł mauzoleum Bagratydów, zaś grób ostatniego króla Kartlii i Kachetii Jerzego XII nakazał opatrzyć fałszywym napisem chwalącym zmarłego za dobrowolne poddanie swojego kraju RosjiD.