lokatą w korpusie oficerów rezerwy kawalerii.
W kampanii wrześniowej 1939 walczył jako dowódca I plutonu szwadronu karabinów maszynowych 17 Pułku Ułanów Wielkopolskich i dostał się do niemieckiej niewoli.
W 1945 roku podjął pracę w Polskiej Misji Repatriacyjnej, a od 1947 roku w Polskiej Misji Wojskowej dla Badania Zbrodni Wojennych. W 1949 roku powrócił do kraju i osiadł na stałe w Gostyniu. Początkowo zakazano mu pracy w zawodzie prawniczym i dopiero w 1964 roku podjął praktykę adwokacką. Był współzałożycielem kół ZBoWiD w Gostyniu, Pępowie i Poniecu. Przez 12 lat był prezesem oddziału gostyńskiego, był także członkiem Zarządu Okręgu w Poznaniu. W latach 1969–1974 pełnił funkcję członka sądu koleżeńskiego przy Zarządzie Głównym ZBoWiD w Warszawie. Z jego inicjatywy w 1978 roku ukazała się drukiem monografia poświęcona dziejom wojennym 17 pułku ułanów. Był także jednym z fundatorów pomnika w Walewicach, który upamiętnia poległych tam w 1939 roku żołnierzy tego pułku. W 1972 roku awansował do stopnia majora, w 1982 r. na podpułkownika w stanie spoczynku.