Kolejny medal wywalczył na igrzyskach olimpijskich w Antwerpii w 1920, gdzie Jan van der Wiel, Arie de Jong, Jetze Doorman, Louis Delaunoij, Willem van Blijenburgh, Salomon Zeldenrust i Henri Wijnoldy-Daniëls zdobyli brązowy medal w szabli drużynowej. Brał też udział w igrzyskach olimpijskich w Paryżu w 1924 roku, razem z kolegami z reprezentacji zdobywając kolejny brązowy medal w turnieju drużynowym szablistów.
Służył w Koninklijke Landmacht jako kapitan artylerii. Stacjonował między innymi w Albanii, odznaczony Orderem Orła Czarnego przez Wilhelma zu Wied.
Był pierwszym w historii oficjalnym mistrzem kraju w szabli indywidualnej. Nie zdobył medalu mistrzostw świata.
Na igrzyskach w 1912 został pierwszym w historii startów Holandii na igrzyskach pięcioboistą nowoczesnym. Ukończył jedynie pierwszą konkurencję i nie został sklasyfikowany.
Doorman był także panczenistą. W 1912 roku wziął udział w Wyścigu Jedenastu Miast, 200-kilometrowym wyścigu zamarzniętymi kanałami Fryzji. W czasie wyścigu uratował dwóch innych zawodników, pod którymi załamał się lód.