Nadzorowaniem produkcji filmowej zajmował się Departament Filmu w Ministerstwie Propagandy, Izba Kultury Rzeszy, Izba Filmowa i wydziału filmu Partyjnego Instytutu Propagandy (). Wraz ze stopniowym upaństwawianiem produkcji filmowej i dystrybucji założono profesjonalną szkołę filmową dla politycznie godnych zaufania filmowców () oraz oficjalną organizację () zrzeszającą obowiązkowo wszystkich aktorów, filmowców i dystrybutorów. Z kolei obecna już podczas I wojny światowej i w czasach Republiki Weimarskiej, cenzura została jeszcze bardziej rozszerzona i kontroli podlegały już scenariusze będące na bardzo wczesnym etapie pisania. Zakazano też krytyki filmowej i wprowadzono ranking filmów ocenianych pod względem ich wartości. Szczególne produkcje polityczne mogły liczyć na ulgi podatkowe i niskooprocentowane pożyczki z Filmowego Banku Kredytowego ().