W tym czasie z judaizmu biblijnego wyewoluowało chrześcijaństwo. Około roku 330 Konstantyn I Wielki przeniósł stolicę Imperium z Rzymu do Konstantynopola (nazywanego też Nowym Rzymem), co niekiedy uważa się za początek Cesarstwa Bizantyńskiego. W roku 380 Teodozjusz I Wielki wydał Edykt kataloński, nakazując wszystkim mieszkańcom cesarstwa wyznawanie chrześcijaństwa, które w ten sposób stało się religią państwową Bizancjum. Nie ma jednomyślności co do daty końca Cesarstwa Rzymskiego. Jedni wiążą ją z upadkiem Cesarstwa Zachodniego w roku 476, zaś inni traktują Cesarstwo Bizantyńskie za logiczną kontynuację Imperium, zakończoną dopiero podbiciem Konstantynopola przez Imperium osmańskie w 1453 roku. Reasumując, historia Żydów w Cesarstwie Rzymskim częściowo pokrywa się z historią ich pobytu we Włoszech, w Egipcie, w Ziemi Izraela, Syrii i w Cesarstwie Bizantyjskim i obejmuje okres do II wieku p.n.e. do wieku V lub XV n.e.
Żydzi w Rzymie i Rzymianie w Jerozolimie