Teren pod budowę ofiarowało miasto (w przeszłości biegła tędy, wzdłuż murów obronnych Kieżmarku, miejska fosa). Uroczyste wmurowanie kamienia węgielnego miało miejsce w 1872 r. Budowę, którą prowadził miejscowy budowniczy Viktor Lazary, rozpoczęto w 1879 r., a w 1880 r. kościół był już nakryty dachem. Z braku funduszów dalszą budowę zatrzymano jednak na 11 lat, a potrzebne środki gromadzono m.in. drogą kwesty prowadzonej wśród ewangelików sąsiednich krajów. Obiekt ukończono i poświęcono dopiero 2 grudnia 1894 r.
Charakterystyka kościoła Kościół jest jednonawowy, orientowany odwrotnie niż zazwyczaj: wejście znajduje się od strony wschodniej, natomiast prezbiterium (znacznie podniesione w stosunku do poziomu nawy) – od strony zachodniej. Z niewiadomych dziś przyczyn nawę świątyni przedłużono w trakcie budowy o 10 m (jedno przęsło z oknem) w stosunku do pierwotnych planów. Dziś budowla ma 80 m długości i 20 m szerokości. Kopuła nad prezbiterium wznosi się na wysokość 33 m, a niesymetrycznie dostawiona wieża w formie kampanili na wysokość 42 m. Budowa drugiej (symetrycznej) wieży z uwagi na brak środków nigdy nie wyszła poza sferę planów.