spokojny, dobry wychowanek. W kolejnych latach formacji o. Arnold Janssen napisał o nim: naukowo wyśmienity. W czasie studiów w Saint Gabriel wstąpił do zakonu i przyjął święcenia kapłańskie przyjął 25 lutego 1905 roku. W latach 1905–1910 pracował jako nauczyciel w domu St. Wendel, aczkolwiek Wilhelm Schmidt chciał go zatrudnić w nowo założonym instytucie werbistów Anthropos w St. Gabriel, skupiającym się na badaniach etnologicznych i lingwistycznych.
Docelowym miejscem pracy Franciszka Białasa miały być Chiny, gdzie w południowym Szantungu werbiści mieli stację misyjną. W ramach przygotowań do wyjazdu, od roku 1910 on studiował sinologię i etnologię w Paryżu na Sorbonie (m.in. u E. Chevannesa i Paula Pelliota), Berlinie i Lipsku; studiował także sanskryt. Wśród jego wykładowców był m.in. Jan Jakob Maria de Groot. Pierwotnie miał wyjechać do Chin w 1914 r., ale plany te pokrzyżował wybuch I wojny światowej. W czasie wojny Białas był kapelanem wojskowym, służył jako duszpasterz jeńców wojennych w Kassel, równocześnie zajmując się sinologią i pracując nad doktoratem, który obronił w 1918 w Lipsku na podstawie rozprawy o Qu Yuanie.