Janusz Maciej Zalewski (ur. 27 października 1925 w Warszawie, zm. 9 lutego 1970 w Warszawie) – polski teoretyk muzyki, doktor nauk humanistycznych w zakresie teorii muzyki (pierwszy doktorat w dziejach polskiego szkolnictwa artystycznego – 26 października 1968), pedagog, autor podręczników oraz licznych publikacji z dziedziny muzyki. Kierownik Katedry Teorii Muzyki w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie (1966-1969), Dziekan Wydziału I Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie (od 1969).
Życiorys Dzieciństwo Ojciec Jerzy Roman Zalewski (1899–1982) był urzędnikiem Banku Polskiego, matka Natalia z Grellów (1900-1980) – nauczycielką szkoły powszechnej. Jerzy Zalewski wyjechał w 1939 roku za granicę jako konwojent transportów bankowych. Do wyzwolenia był więźniem obozu koncentracyjnego w Dachau. Resztę życia spędził w Londynie.
W czasie wojny Janusz Maciej Zalewski utrzymywał się między innymi z robienia wyciągów z podręczników, których było brak (tajne komplety), z przepisywania nut, dawał korepetycje z matematyki, akompaniował na lekcjach rytmiki.