w dniach, w których obchodzono uroczystości religijne (np. celtyckie Samhain czy słowiańskie Dziady), ustalano różnego rodzaju święta kościelne (Wszystkich Świętych). W ten sposób stopniowo odbywał się proces porzucania wcześniejszych wierzeń de facto zmieniając jedynie nazwy i formy ich obchodów.
Okresy przyjmowania wiary chrześcijańskiej przez średniowiecznych władców Państwo Rok Władca osobny artykuł Frankowie 25 grudnia 496 Chlodwig I Irlandia V w. Szkocja VI w. Brytania VI w. Niemcy VII w. Państwo wielkomorawskie 831 Mojmir I Bułgaria 25 maja 866 Borys I Michał Czechy 925 Wacław I Święty Dania 965 Harald Sinozęby Polska 14 kwietnia 966 Mieszko I Chrzest Polski Węgry 974 Gejza Wielkie Księstwo Kijowskie 988 Włodzimierz I Chrzest Rusi Islandia 1000 Szwecja 1008 Olof Skötkonung Norwegia 1024 Olaf II Święty Litwa 1387–1388 Władysław II Jagiełło Chrzest Litwy
Rozwój ruchu monastycznego
W średniowieczu mocno rozwinęło się życie zakonne.
Nauka pierwszych pustelników, nazywanych ojcami pustyni, przekazana później na zachód przez Jana Kasjana stanowiła podstawę późniejszych reguł monastycznych, m.in. św. Benedykta, które trwale wpisały się w wizerunek Kościoła.
Zakony żebrzące