Po dojściu do władzy w październiku 1903 r. hrabiego Istvána Tiszy stanął na czele dysydentów z Partii Liberalnej, wraz z którymi włączył się do koalicji stronnictw opozycyjnych. W 1905 r. stanął na czele Partii Konstytucyjnej. W latach 1906–1910 był ministrem spraw wewnętrznych w koalicyjnym rządzie „agrariuszy” z Sándorem Wekerle na czele. Jesienią 1907 r., po fali manifestacji i strajków, podczas których żądano powszechnych wyborów, przedstawił projekt nowej ustawy wyborczej. Przewidywał on skomplikowany system pluralistyczny, różnicujący wyborców i „wagę” ich głosów w zależności od stopnia zamożności i wykształcenia, a dla najuboższych i analfabetów wprowadzający dodatkowo wybory pośrednieFelczak Wacław: Historia Węgier, Zakład Narodowy Im. Ossolińskich – Wydawnictwo, Wrocław 1983, wyd. II, poprawione i uzupełnione, s. 290, .. Powszechne oburzenie szerokich rzesz ludności spowodowało, że sejm – głosami postępowych posłów, głównie z Partii Niepodległości – projekt ten odrzucił.