Odpowiedzialność za rozwój nadwozia spoczywała na 23-letnim inżynierze Marshallu Whitfieldzie, który nigdy wcześniej nie zaprojektował żadnego samochodu.

Model był konwencjonalny, ze stalową kratownicą przestrzenną, na której osadzono aluminiową karoserię. Na zawieszenie składały się podwójne wahacze, sprężyny, amortyzatory Koni oraz stabilizatory poprzeczne. Scarab poświęcił wiele czasu na rozwój własnego układu hamulcowego opartego na bębnach, jednak rozwiązanie nie przyjęło się i zostało zastąpione brytyjskimi tarczami Girling. Koła zostały wykonane przez firmę Chunky Halibrand, a opony dostarczył Goodyear.

Leo Goossen z firmy Offenhauser podjął pracę nad zamówionym przez firmę Scarab silnikiem dla Formuły 1. W dobie silników umieszczanych centralnie, w Scarabie umieszczono go nad przednią osią. Został on w całości wykonany z aluminium, a cechą wyróżniającą go spośród innych silników Offenahsuera był rozrząd desmodromiczny;