Zabierał głos w sprawie poprawy sytuacji materialnej nauczycieli szkół ludowych. Wspierał wydawnictwa ludowe i budowę szkół ludowych. Występował w sprawie podźwignięcia przemysłu naftowego; popierał wnioski o subwencje na badania górnicze. W 1879 wygrał wybory w okręgu Tarnów–Bochnia do wiedeńskiej Rady Państwa. W 1881 powołano go na radcę Sądu Krajowego Wyższego w Krakowie. Postanowieniem cesarskim z 4 czerwca 1887 został mianowany radcą dworu przy Najwyższym Trybunale Sądowym w Wiedniu. 240px|thumb|Grobowiec rodziny Spławińskich na cmentarzu Rakowickim Zmarł nagle w Wiedniu. Pochowany na cmentarzu Rakowickim (pas 2-płn.-5). Z małżeństwa z Celestyną ze Stopczyńskich (1826–1899) miał cztery córki: Paulę, Stanisławę, Aleksandrę oraz Marię. Maria, nauczycielka, wyszła za mąż za Edwarda Lehra, inżyniera ich synem, a wnukiem Jana był Tadeusz Ferdynand Lehr-Spławiński profesor i rektor UJ, którego w 1918 adoptowała Paula.
Bibliografia Andrzej Dziadzio Jan Spławiński [w:] Polski Słownik Biograficzny tom XLI wyd.