Stopień doktora nauk technicznych uzyskała w roku 1965, stopień doktora habilitowanego – w roku 1976, a w roku 1990 Rada Państwa przyznała jej tytuł profesora nadzwyczajnego nauk chemicznych.

Pracowała na stanowiskach: 1956–1958 – asystenta w Katedrze Chemii Nieorganicznej, kierowanej przez prof. Wiktora Gorzelanego, 1959–1964 – starszego asystenta w KChN, 1965–1976 – adiunkta w KChN i – po reorganizacji w 1970 – w Zakładzie Chemii Nieorganicznej Instytutu Chemii Podstawowej, 1977–1990 – docenta i kierownika Zakładu Chemii Nieorganicznej w IChP, 1991–1994 – profesora nadzwyczajnego i kierownika ponownie utworzonej Katedry Chemii Nieorganicznej, od 1994 – profesora zwyczajnego i kierownika KChN.

Wyniki pracy naukowej opisała w ponad 150 publikacjach naukowych, głównie w czasopismach zagranicznych. Pełniła funkcję promotora w trzech przewodach doktorskich i opiekuna naukowego w jednym przewodzie habilitacyjnym. Była inicjatorką zorganizowania na Wydziale Technologii i Inżynierii Chemicznej PS pracowni rentgenograficznej i spektrofotometrycznej, pracowni analizy termicznej i śladowej. Należała do Polskiego Towarzystwa Chemicznego i Komisji Nauk Chemicznych Oddziału PAN w Poznaniu.