Podczas częstych wyjazdów do USA poznawał nowe techniki chirurgiczne, które następnie zaszczepiał na szwedzkim gruncie. Wprowadził między innymi chirurgię rekonstrukcyjną przy nadciśnieniu wrotnym, jako pierwszy w Szwecji operował dziecko z atrezją przełyku oraz jako pierwszy w Europie przeprowadził zabieg u pacjenta z tetralogią Fallota, techniki nauczywszy się u pioniera w tej dziedzinie, Alfreda Blalocka. Autor wielu publikacji naukowych, prócz innych do medycyny wprowadził termin hemobilia.
Członek krajowych, zagranicznych i międzynarodowych branżowych organizacji i stowarzyszeń. Otrzymał tytuł doktora honoris causa University of Glasgow (1965), Sorbony (1967), uniwersytetu w Lund (1968) i uniwersytetu w Lozannie (1974).
W 1970 roku przeszedł na emeryturę, następnie mieszkał i praktykował w San Diego i Lozannie, gdzie ostatecznie osiadł, gościnnie wykładając na University of California, San Diego oraz Université de Lausanne. Aż do śmierci aktywnie śledził postępy w medycynie i uczestniczył w lekarskich zjazdach, zmarł w wieku 97 lat dzień po powrocie ze Studentafton w Lund pozostawiając żonę Grace i czwórkę dzieci. Wdowa po nim przekazała dwa miliony koron na fundusz na coroczne wykłady łączące nauki humanistyczne i medycynę wygłaszane na uniwersytecie w rocznicę jego urodzin.