Zamiar budowy zagospodarowanego schroniska potwierdzono przy tym w kolejnym roku, w czasie Zjazdu Karpackiego w Wiśle z maja 1935 roku. Prace przy nowym obiekcie rozpoczęto jeszcze w 1935 roku. Wybrano miejsce na skraju lasu i połoniny na wysokości w przybliżeniu 1420 m n.p.m., około 1,5 km od szczytu Wielkiej Sywuli. Projekt budynku wykonał lwowski architekt Tadeusz Solecki, który był również autorem planów obiektów Oddziału Lwowskiego w dolinie Mołody i Świcy. Parter wykonano z głazów piaskowca zalegających na zboczach Sywuli w formie „gorganu” (wnętrza pokryto boazerią), z kolei wyższe kondygnacje zbudowano z drewna z pobliskiego lasu.
W czasie robót Oddział Lwowski PTT, budujący wówczas jednocześnie kilka schronisk, borykał się ze znacznymi trudnościami finansowymi, próbując pozyskiwać dotacje na ten cel od instytucji państwowych (Ministerstwo Komunikacji, Państwowy Urząd Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego). Z tych względów prace przy obiekcie trwały począwszy od jesieni 1935 przez cały rok 1936 i większość 1937. Wtedy to budynek zamknięto w stanie surowym i nakryto dachem. Wykonano wówczas większość stolarki wewnętrznej, wykończono kuchnię i dwa pokoje (jeden na parterze, drugi na piętrze).