Po krótkim czasie Natuzza osobiście doświadczyła zjawisk paranormalnych, takich jak wizje zmarłych osób. 26 lipca 1936 roku została obdarzona stygmatami męki Jezusa Chrystusa. W 1941 roku Natuzza zrezygnowała z pracy i zamieszkała u babci ze strony matki, a następnie myślała o zostaniu zakonnicą, ale odradzano jej, ponieważ była bohaterką wszystkich epizodów uznawanych za „niepokojące”. Matka zdecydowała się na zaaranżowane małżeństwo z młodym synem przyjaciół, Pasquale Nicolace z zawodu cieślą, którego poślubiła w 1944 roku i mieli pięcioro dzieci (Salvatore, Antoni, Anna Maria, Angela, Francessco). W 1944 roku miała wizję, w której otrzymała zadanie zbudowania dużego domu w celu złagodzenia trudnej sytuacji młodych, chorych i potrzebujących.
W 1987 roku z jej inicjatywy w Pavaroti założono stowarzyszenie (później zwane fundacją, w której Natuzza spędziła resztę życia) w celu stworzenia kompleksu obejmującego sanktuarium maryjne, obiekty pomocy medycznej i ośrodki dla młodych ludzi, osób starszych i niepełnosprawnych, w tym ośrodek dla seniorów „Pasquale Colloca” i ośrodek usług osobistych „ San Francesco di Paola ”. W 1987 roku nakręcono o niej film dokumentalny.