We wcześniejszych rozdziałach Calov wspomina o eschata jako ostatnich dniach ludzkości.
Termin został upowszechniony dopiero w XIX wieku, kiedy zaczęto go powszechnie używać w teologii chrześcijańskiej.
Tematyka Eschatologia obejmuje koncepcje:
końca świata, Sądu Ostatecznego, różnicowanych form przeniesienia bytu do krainy zmarłych (zaratusztrianizm, judaizm, chrześcijaństwo, islam, walhalla w mitologii nordyckiej), pośmiertnej nagrody (raj) lub kary (pojęcie piekła w zaratusztrianizmie, judaizmie, chrześcijaństwie), reinkarnacji (np. w hinduizmie).
W teologii katolickiej stanowi część dogmatyki.
Zdaniem religioznawcy prof. Zygmunta Poniatowskiego w obrębie pojęcia można wyłonić: eschatologię kosmiczną, czyli religijną koncepcję końca świata z Sądem Ostatecznym, oraz eschatologię antropologiczną, obejmującą koncepcje śmierci (tanatologia), bytu po śmierci człowieka oraz teorie funkcjonowania ludzkości w końcowym okresie historii. Eschatologia antropologiczna może być rozpatrywana jako indywidualna i społeczna.