Od sierpnia 1972 do czerwca 1974 studiował w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie, po czym został zastępcą szefa Wojsk Rakietowych i Artylerii Śląskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu w stopniu pułkownika. W latach 1975–1978 dowódca 3 Warszawskiej Brygady Artylerii w Biedrusku. Od 1978 szef Wojsk Rakietowych i Artylerii Warszawskiego Okręgu Wojskowego. 7 października 1981 uchwałą Rady Państwa PRL mianowany na stopień generała brygady. Nominację wręczył mu 11 października 1978 w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL prof. Henryk Jabłoński. Od września 1981 do września 1983 szef Zarządu VI Sztabu Generalnego WP, a w latach 1983–1989 był dowódcą Wojsk Rakietowych i Artylerii WP, a od 1989 (po zmianach organizacyjnych) szefem Wojsk Rakietowych i Artylerii MON. W październiku 1991 został pełnomocnikiem ministra obrony narodowej ds. wycofania wojsk rosyjskich z Polski i tranzytu z byłej NRD. 27 czerwca 1994 przeniesiony w stan spoczynku, pożegnany oficjalnie 7 października 1994 przez szefa Sztabu Generalnego WP gen.